Lucas 9: 20-23 (NBV)
Hij zei tegen hen: ‘En wie ben ik volgens jullie?’ Petrus antwoordde: ‘De door God gezonden messias.’ Hij beval hun op strenge toon dat tegen niemand te zeggen. Hij zei: ‘De Mensenzoon zal veel moeten lijden en door de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden worden verworpen en gedood, maar op de derde dag zal hij uit de dood worden opgewekt.’ Tegen allen zei hij: ‘Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis op zich nemen en mij volgen.
In vorige post, toen we het over “liefde” hadden, kwamen we tot de vaststelling dat voor een mens die los staat van Jezus, liefde niet echt bestaat. Misschien kunnen twee mensen wel naar elkaar verlangen, maar geen van beiden is daarom van plan om helemaal in dienst te staan van wat goed is voor de andere. Verlangens zijn gericht op wat goed is voor onszelf, en niet op liefde. Of je kunt jezelf omwille van iemand anders of voor meerdere personen volledig wegcijferen. Maar ook dat is geen liefde, want je zult door gebrek aan eigenwaarde niets meer te bieden hebben. Het kruis in ons leven, of zelfverloochening, of mede kruisigen en laten afsterven van ons oude ik, is niet bedoeld als zelfvernietiging, maar als de eerste stap tot vernieuwing van onszelf.
Op een bepaald moment, blijkbaar nog een hele tijd voor Jezus’ kruisdood, was het tot zijn discipelen doorgedrongen dat Hij de Christus was, dat is de Messias. Jezus wou niet dat dit zou rondverteld worden, vandaag zouden we zeggen dat Hij het uit de media wilde houden. Anders gaat zoiets een eigen leven leiden, nieuws zonder fundament dat al van bij de aanvang zijn geloofwaardigheid heeft verloren. Maar zijn discipelen kregen inzage in wat eerst nog moest gebeuren! Jezus kondigde hen zijn aanstaande lijden aan, zijn dood én zijn opstanding. Jezus wist dit alles reeds ver op voorhand! Hij zou risico’s hebben vermeden en nooit zijn kruis hebben opgenomen, als hij niet wist van zijn verrijzenis op de derde dag.
Jezus wilde ook zijn fans afschudden, die bij hem bleven zonder discipelen te worden. Hij gaf daarom aan de omstanders de ernstige waarschuwing dat niemand Hem vrijblijvend zou kunnen volgen: “Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis op zich nemen en mij volgen. “
Volgelingen of discipelen van Jezus, die de feiten van zijn dood en opstanding kennen, weten ook dat ‘je kruis opnemen’ of ‘jezelf verloochenen’ geen op zichzelf staande daad van idealisme is! Het is het enige middel om ooit van Jezus te kunnen leren, en wel door Hem te volgen in zijn dood en in zijn opstanding! Dat is heel opvallend in de verzen die bovenaan deze post geciteerd zijn! Zijn discipelen hoorden dat Jezus moest sterven en opgewekt worden uit de dood, en dat zij hem precies daarin zouden kunnen volgen. Dat is de betekenis van het kruis in ons leven, het is geen zelfvernietiging maar een stap naar vernieuwing!
Je leven opgeven, uit liefde voor een ander is niet jezelf wegcijferen, maar een ander mens willen worden, iemand die goed is voor anderen, zonder er zelf aan kapot te gaan, maar met een karakter dat volhardt in het goede, dat zelf sterk is, maar onbaatzuchtig en dat stabiel is en tot steun en opbouw voor anderen. Dat is een karakter dat vrijgemaakt is van de reacties vanuit het oude liefdeloze verleden. Vrij van o.a. jaloezie en strijd voor eigen gelijk, vrij van het gevoel verongelijkt of achtergesteld te zijn, enz… Iemand met zo’n vrijgemaakt karakter en zo’n energie, zal daar zelf nog het meest van genieten, echter zonder zichzelf te zoeken!
In vorige post ging het erover dat we deze soort liefde alleen kunnen geven, zoals we ze zelf hebben ontvangen. Ik zei toen dat voldoen aan het liefdesgebod er op neer komt dat we Gods code voor liefde laten functioneren: De Vader heeft Jezus lief, Jezus heeft ons op dezelfde manier lief, en Hij wil dat wij ook elkaar op deze manier liefhebben. Dus niet op onze eigen manier.
Onze liefde begint met ontvangen van Jezus’ liefde! Dat kan maar gebeuren als wij ervaren en erkennen dat we zelf steeds mislukken om vrede te scheppen, en om geduldig, vriendelijk en liefdevol te zijn … dan is het moment aangebroken om de Heer binnen te laten, om ons vanbinnen te reinigen. Als wij loslaten wat niet deugt, slorpt hij dit op in zijn kruisdood. Het goede dat hij zelf gemaakt heeft maar dat in stukken uiteen gevallen is, zal hij weer samenvoegen, mits grondige reiniging en rechttrekken van wat vervormd is. Zolang we op Hem vertrouwen kunnen we daaraan meewerken, en de vernieuwing concreet meemaken! Dat is de Liefde van de Heer ervaren! In zijn liefde blijven of in zijn herstelplaats blijven, betekent dat we niet meer zoals vroeger willen leven, maar dat we ons ‘nieuwe ik’ willen laten functioneren.
In vorige post citeerde ik uit Johannes 15:10 de uitspraak van Jezus: je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. Hier komt van pas wat Jezus ons leert in de gelijkenis van het bouwen op de rots, in plaats van op het zand (Mattheüs 7:24 e.v.). Bouwen op de rots is luisteren naar de Heer en doen wat hij zegt. Het is gelijkvormig willen worden aan wat zijn geboden zeggen, en daarom ons oude zelf verloochenen om een ander mens te worden, met een veranderd karakter, in staat om anderen lief te hebben en te dienen, zoals Jezus ons liefheeft en dient. De geboden van de Heer onderhouden is gaan leven in overeenstemming met zijn karakter. De context in Joh.15 is niet het navolgen van de wet, maar het beleven van liefde. De Vader zond Jezus in deze zondige en dus vreselijke wereld, uit liefde! (Joh.3:16). In navolging van de Vader, uit liefde dus, onderging Jezus het vreselijke lot van de zondige of gebroken mensen, echter zonder zelf te zondigen. Het wonderbaarlijke of goddelijke gevolg was herstel of vernieuwing in zijn verrijzenis! In navolging van Jezus en met waardering voor zijn karakter, leren ook wij de liefde beleven door zelfovergave en geloof in dezelfde vernieuwing. Zelfovergave in navolging van, of uit gehoorzaamheid aan de Heer is geen zinloos idealisme, maar concrete medewerking aan innerlijke omvorming, in de werkplaats of de praktijk van de liefde van de Heer.
Liefde ontvangen die leidt tot vernieuwing en diezelfde liefde tegenover anderen laten functioneren, is iets dat we moeten MEEMAKEN! Het is fantastisch om van jezelf te merken dat je je normaal gedragspatroon opzij hebt kunnen schuiven, en dat dit vervangen is door geduld, vriendelijkheid, liefheid … en dat dit een heel aangename sfeer van welbevinden en vrede schept, en een goede voedingsbodem creëert voor het evangelie.
Het is overweldigend om te beseffen dat de Heer ons werkelijk kan geven wat geen mens van nature heeft, maar wat hij toch bezingt en waar hij naar hunkert, als naar de oplossing voor alle noden! Liefde! De Heer verwacht van zijn leerlingen, van ons dus, dat we deze liefde in alle aspecten van ons leven zijn werk laten doen. We zullen daar niet van vandaag op morgen in slagen, maar wel via een degelijk leerproces, ons bijgebracht door de Heilige Geest, terwijl wij zelf geestelijk en dus ook mentaal groeien als een rank aan de wijnstok, Jezus. Dit houdt in dat we ons heel bewust houden aan zijn woord of aan zijn geboden, om onszelf en onze omgang met anderen op te bouwen op de Rots. Zodoende gebruiken we Gods code van de liefde: Zijn liefde ontvangen en dezelfde soort liefde doorgeven.
Liefde is zowel een vrucht van de Geest als een gebod. Het is de essentie van wat de Heer ons schenkt, en de essentie van wat Hij van ons vraagt.
Meer hierover in een volgende post over dit onderwerp.
Marcel, Betel 02.05.2021
Betel Gent 